21 aug 2020

Met hart en ziel

Spuugzat was ik het, net voor het zomerreces.

Het wetsvoorstel voor nultolerantie in het verkeer, het eerste wetsvoorstel waar ik zelf hard aan gewerkt had, werd weggestemd in de commissie mobiliteit. De plenaire zittingen leken steeds langer te duren door, in mijn ogen, politieke spelletjes die als doel hadden om het hele proces te vertragen. COVID-19 maakte iedereen in mijn omgeving nog moedelozer, en op den duur kon de politiek niets goed meer doen. Er was nog steeds geen regering en de bagger op Twitter en Facebook, die begon de spuigaten uit te lopen. Op zo’n moment is het heel moeilijk om je te herinneren waarom je ooit de stap naar de politiek maakte.

19 was ik toen ik koos voor het onderwijs. Ik was één van de weinigen die rechtsreeks de overstap van het middelbaar naar de regentenopleiding maakte. Ik koos voor 100% voor een job in het onderwijs, omdat ik ervan overtuigd was dat ik voor jongeren het verschil kon maken. Ik wilde hen naast de wonderen van de Engelse taal, de prehistorie tot de middeleeuwen en de economische conjunctuur, ook levenslessen meegeven. Ik had idealen, misschien heel veel, maar ik wilde er zijn voor die gasten, met hart en ziel.

Nu bijna 25 jaar later besef ik dat het niet alleen ik was die hen dingen leerde, maar dat zij mij ook mee gemaakt hebben tot wie ik nu ben. En nee, ik ben verre van perfect. Ik ben ook maar een mens. Een mama die probeert haar zonen zo goed mogelijk op weg te zetten, maar die zeker ook niet altijd de juiste dosis geduld en empathie aan de dag legt. Een echtgenote die probeert een duurzame en passionele relatie te onderhouden, maar die soms ook echt een kreng kan zijn. Een dochter die probeert haar mama’s goede raad toe te passen in het leven, maar het soms ook grondig oneens is met haar. Een zus waarop gesteund en gebouwd kan worden, maar die soms ook behoorlijk boos kan worden op haar zussen. Een collega die hard werkt, maar die er soms ook gewoon de brui aan wil geven. Een ecologist die duurzame keuzes wil maken, maar soms ook gewoon de auto neemt en plastic verpakte groenten koopt. Laat het duidelijk zijn, ik ben verre van perfect.

Maar eigenlijk heb ik dat ook nooit beweerd. Het is niet daarom dat ik na 25 jaar de stap naar de nationale politiek heb gezet. Net zoals ik ooit met hart en ziel koos voor het onderwijs, omdat ik een verschil wilde maken, dacht ik dat ook te kunnen doen door mee beleid uit te schrijven. Het voorbije jaar hebben mij laten zien dat dat veel moeilijker is dan gedacht. Ik hoopte namelijk mensen te kunnen overtuigen met argumenten, en zo samen op zoek te gaan naar waarin we overeenkomen. Veel meer dan uit te vergroten waarin we verschillen. Dat is immers ook wat leerkrachten elke dag moeten doen om vooruit te geraken, samenwerken… met leerlingen, met ouders, met collega’s, met directie, maar altijd met één doel voor ogen, talentvolle jongeren verder brengen.

Maar het werd me al snel duidelijk dat er dikwijls niet verder gekeken wordt dan partijkleur. Dat iedereen in zijn eigen kamp blijft zitten en een idee al slecht vindt omdat het van deze of gene partij komt. Laat mij eerlijk zijn, ik heb het daar heel moeilijk mee. Ik ben net iemand die altijd naar een oplossing wil zoeken; en dat zal dan betekenen dat er water bij de wijn gedaan moet worden. Met sommige oplossingen ben ik het grondig oneens, met sommige ideeën heb ik het heel moeilijk; dat is mijn recht. Maar ik zal het nooit nalaten om daarover in dialoog te gaan, om opnieuw te proberen mijn argumenten kenbaar te maken, met passie, maar respectvol naar mijn tegenstander, van welke partijkleur ook. Het liefste van al zou ik willen dat de kleuren verdwijnen, maar ook ik besef dat dat praktisch niet werkbaar is. En toch zijn er volgens mij manieren om het samenwerken in ons land makkelijker te maken.

Kijk, ik werk sinds mei elke dag samen met Sarah, Gilles, Séverine … en nog heel wat andere Franstalige collega’s van Ecolo. En nee, dat is niet altijd gemakkelijk; er zijn verschillen tussen Walen en Vlamingen. Maar is het niet onze verdomde plicht om die te overstijgen. Om te kijken waarin we overeenkomen en dat te versterken. Of gaan we constant bevolkingsgroepen tegen elkaar blijven uitspelen, zodat we geen verantwoordelijkheid moeten nemen. Gaan we nog meer terugplooien op onszelf of gaan we eindelijk beseffen dat we samen veel verder geraken?

Noem het naïef, noem het idealen, noem het wat je wilt … maar het is op deze manier dat ik verder zal werken binnen dit politiek mandaat. En misschien is dat niet wat de meerderheid wil, maar het is wel de enige manier waarop ik het wil en zal doen, want dat ben ik aan die jonge gasten, die me maakte tot wie ik nu ben, verplicht.

Reacties

Vennligst sjekk din e-post og klikk på lenken for å bekrefte din nye e-postadresse.
Cookies op groen.be

Groen gebruikt functionele en analytische cookies die noodzakelijk zijn om de website goed te laten functioneren. Deze cookies verwerken geen persoonsgegevens en hier is geen toestemming voor nodig.

Als je daarvoor toestemming geeft, maken we ook gebruik van marketingcookies. Die stellen ons in staat om de website beter af te stemmen op jouw voorkeuren.

Je kunt je instellingen altijd weer wijzigen op de pagina over de cookies.

Voorkeuren aanpassen
Alle cookies accepteren