12 nov 2019

Ochtendstond heeft goud in de mond

5:00 Zacht tjilpen vogeltjes… ze blijven aandringen, ze tjilpen luider en dwingender … er is er zelfs eentje dat een beetje scherp uithaalt. Het duurt even voor het tot me doordringt dat het mijn wekker is die me uit mijn diepe slaap probeert te halen. Maar eens het besef daar is, ben ik op slag klaarwakker! Snel een hazenwasje, een klein ontbijt; ik krijg amper een hap door mijn keel, uitgebreider ontbijten zal voor later zijn.


Aangezien er zo vroeg geen trein naar Brussel rijdt, staat Dirk Van Mechelen, mijn privé-chauffeur voor vandaag, klaar en een half uurtje later zijn we op weg. Terwijl we door de donkere straten rijden, met de radio stilletjes op de achtergrond, valt me op dat ik zeker niet de enige ben die op dit onchristelijke uur uit mijn bed moest. Mijn respect voor mensen die ‘met de vroege’ werken wordt nog groter. Terwijl Dirk zorgt dat we veilig op onze bestemming geraken, herneem ik in mijn hoofd een aantal keer mijn tekst – voor zover ik die kan voorbereiden natuurlijk. Eens in Brussel is het duidelijk dat onze hoofdstad nog heel wat geheimen heeft voor twee inwoners van een landelijk dorpje in de provincie Antwerpen. Ook ‘tomtom’ weet het op een bepaald moment niet meer… niet zo bevorderlijk voor mijn zenuwen. Gelukkig doemt de VRT-toren in de verte op en loodst Dirk ons uiteindelijk feilloos naar de juiste ingang. Nog gauw een zoen, veel te weinig tijd om hem te bedanken – ik heb echt chance dat hij mij zo steunt, want alleen zou ik het echt niet kunnen – en dan de donkere ochtend in op zoek naar ‘De Ochtend’ of nog de studio van ‘ Radio 1'.
Een vriendelijke portier leest de stress van mijn gezicht, denk ik, en brengt me door de donkere en lange gangen van het VRT gebouw naar het juiste lokaal. Hij vertelt me dat hij er al 30 jaar werkt en dat hij hier eigenlijk nog maar een paar jaar echt zijn weg kent. Ik zou graag wat langer met hem praten, want ik ben ervan overtuigd dat hij me heel wat interessante verhalen zou kunnen vertellen over de geschiedenis van onze Vlaamse Radio- en Televisieomroep. Het zal echter voor een volgende keer zijn, want veel te snel zijn we bij de juiste radiostudio. Ik word ontvangen door een vriendelijke redactrice. En dan besef ik, nog even en ik maak mijn debuut op nationale radio. De zenuwen gieren door mijn keel – ik mag vandaag immers, samen met Joris Vandenbroucke ons wetsvoorstel pitchen … eentje waar ik met hart en ziel in geloof, eentje dat volgens mij echt voor meer verkeersveiligheid zal zorgen, eentje waarmee het verschil gemaakt kan worden, eentje dat toont dat het anders kan.


Nadat Joris en ik nog een laatste glas water ingeschonken krijgen, is het zo ver en worden we naar de opnamestudio begeleid. We nemen plaats op de hoge stoelen - die we nog iets dichter bij elkaar moeten zetten, dat is mooier op het beeld – er wordt een foto genomen, we worden voorgesteld aan Michaël, een laatste song wordt opgezet, nog 180 seconden en dan … ‘Groen en Sp.a bundelen de krachten voor meer verkeersveiligheid en dienen een wetsvoorstel voor nultolerantie in het verkeer in …' ( het volledige interview is te beluisteren op de website van radio 1) Een dikke tien minuten later zit het er al op. Eenmaal buiten de deur van de opnamestudio merk ik pas hoe erg ik op mijn benen staat te trillen. Nog even een afsluitend woordje met één van de redactrices en dan kunnen we vertrekken, op naar een ontbijtafspraak met de CEO van NMBS ( maar dat verhaal is voor later.)


Eens de adrenaline verdwenen is, komt de onzekerheid: Had ik het niet anders moeten verwoorden? Was dit de beste manier om mensen te overtuigen van het belang van dit voorstel? Heb ik niet te snel gesproken? Vielen mijn haperingen niet te erg op? Want draai of keer het hoe je wilt, ik doe dit omdat ik geloof in de kracht van onze politiek en dus vind ik het mijn plicht om ervoor te zorgen dat alles wat ik doe perfect is. Ik besef dat niet iedereen het eens zal zijn met dit wetsvoorstel, maar dat hoeft ook niet. De tegenargumenten beantwoord ik graag, onderbouwd, en met respect voor ieders mening – de bagger blokkeer ik, want dat is niet de manier waarop het voor mij moet. Kortom, ik kijk uit naar de discussie in de commissie … wordt vervolgd!

Reacties

Vennligst sjekk din e-post og klikk på lenken for å bekrefte din nye e-postadresse.
Cookies op groen.be

Groen gebruikt functionele en analytische cookies die noodzakelijk zijn om de website goed te laten functioneren. Deze cookies verwerken geen persoonsgegevens en hier is geen toestemming voor nodig.

Als je daarvoor toestemming geeft, maken we ook gebruik van marketingcookies. Die stellen ons in staat om de website beter af te stemmen op jouw voorkeuren.

Je kunt je instellingen altijd weer wijzigen op de pagina over de cookies.

Voorkeuren aanpassen
Alle cookies accepteren